Begijn Le Bleu duikt in ons nieuw cultuurprogramma en stelt zijn favoriete artiesten en voorstellingen voor.
De Maan maakt al jarenlang wat zij zelf ‘beeldend theater’ noemen. In het verleden zag ik heel wat van hun voorstellingen. Ze creëren inventief en ontroerend figurentheater. Zelfs deze voorstelling, bedoeld voor 4+, zou ik graag bekijken om hun kleurrijke personages tot leven te zien komen. Ooit ging ik bij hen solliciteren, maar tot een samenwerking is het nooit gekomen. Mijn eerste podiumervaring deed ik op als poppenspeler. Later kon ik die ervaring nog inzetten bij Figurentheater Terra in Amsterdam, waar ik de titelrol speelde in De wonderlijke reis van Mijnheer Prikkebeen.
Dit is een voorstelling die me meteen triggert om naar de Roxy af te zakken. Ik ken het gezelschap niet, maar het thema interesseert me des te meer. Ze stellen zich de vraag: wat is humor eigenlijk? Gewapend met nauwelijks meer dan een leeg podium, een microfoon en een spotlicht delen ze hun bevindingen met het publiek. Humor blijft voor mij een van de moeilijkste genres die er bestaan. Het is tegelijk een wapen én een schild in moeilijke tijden. Een grap kan enorm opluchten, maar ook kwetsen. Ik beschouw mezelf niet langer als komiek, maar ik blijf gefascineerd door de werking van humor. Ook in mijn voorstelling Blij met een dode mus zitten opnieuw grappen verweven. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Toch ben ik blij dat ik af en toe een verhaal mag vertellen waarin humor niet langer centraal staat. Verwondering heeft stilaan de bovenhand genomen.
Gunther ken ik persoonlijk, en ik weet wat een warm en nobel mens hij is. Wat ik vooral in hem waardeer, is zijn gedrevenheid. Voor mij is Gunther een artiest pur sang. Zijn verdienste zit in het werk dat hij levert, niet in de blabla rond zijn persoon, hoe belangrijk dat tegenwoordig ook geworden lijkt. Jaar na jaar doet hij waar hij goed in is: zingen en een publiek raken. Ik hoop erbij te zijn. Gunther kwam naar mijn voorstelling kijken en ging ook eens met mij vogels spotten. Tijdens die wandeling vertelde hij hoe hij is opgegroeid met verwondering voor de natuur, dankzij zijn vader, die daar veel over wist. Laat ons een bloem was dus niet zomaar een lied. Dat kwam recht uit het hart. Zo vader, zo zoon.
Tania Van der Sanden, Steven Beersmans, Ellis Meeuse en Idalie Samand: Vitrine
Dit toneelstuk speelt zich af in een kleine, lokale boekhandel die dreigt failliet te gaan door de komst van een grote boekenketen. Die boekhandel blijkt voor heel wat mensen een toevluchtsoord te zijn.
De thematiek spreekt me onmiddellijk aan. De lokale boekhandel verdwijnt stilaan uit ons straatbeeld, net als de bakker of beenhouwer van vroeger. Dat vind ik doodjammer. Zulke winkels worden vaak uitgebaat door mensen met liefde voor hun vak, waar je meer krijgt dan alleen een product: zorg, aandacht en oprechte vriendelijkheid. Ik hou van onafhankelijkheid. Ik kies liever voor het kleine en menselijke, dat vaak waardevoller blijkt dan de grote bombarie van de showbizz. In Blij met een dode mus kies ik daarom bewust voor de huismus als onderwerp van de avond: een underdog die je niet mag onderschatten. Samen met folkduo Naragonia kijk ik alvast uit naar onze komst naar de Roxy in het mooie Temse. Tot dan!
